« April 2010 | صفحه اول نامهها | June 2010 »
May 27, 2010
حالم بده!
کوچه پشتی را دوست دارم چون هم نزدیک است هم شلوغ هم نادیدنی هم دنج برای گم شدن و گم کردن
این کوچه پشتی محل قرار آدمهای بی قرار است
باورش زیاد سخت نیست برای منی که مسیر خانه ام از کوچه پشتی است
دیروز که کفش پاشنه بلند سبز فسفری ام پوست پایم را بی رحمانه ولی آرام آرام کنده بود و جایش گزش آزار دهنده ای پشت پایم را در بر گرفته بود در راه برگشت به خانه هر هفت هشت قدم برای اینکه درد کمتر بشود کفش را در می آوردم تا بادی به پوستم بخورد و خون سریع خشک شود بلکه التهاب نیز کم شود شاهد روابط انسانی بودم
هر از چند گاهی شاید هم گاه گاهی شاید هم بطور پیوسته از این روابط خواهم نوشت
| نامههاي شما(2) | لينكها به اين نامه
خمیر دندون!
کوچه پشتی هیچ خبری نبود
و من در کوچه پشتی بودم
داشت یادم میرفت که دوباره به یاد آوردمش
یادش هم دیوانه کننده بود
تصویر آخر لب هایش بودند نیمه باز که دندانهای سفیدی را حجاب بودند و آب زلالی در گردش دهان
وه که چه حسرت انگیز بود
یادم تو را فراموش!
| نامههاي شما(0) | لينكها به اين نامه
May 24, 2010
داغی که می ماند!
فرار میکنم از روزهایی که نیستی
از روزهایی که برایت چقدر مهم بودند و چقدر برایم مهم هستند اما بی تو از آنها فراری ام . یک خرداد هرسال چه بچه پر شیطنتی را می شد در چشمانت که برق می زدند دید . به که بگویم دلم پر از حسرت مردی است که مردانه زیست . مردی پر از انرژی و احساس مسوولیت و پدری پر از قدرت و هوش. عاشق غیر منتظره هایش بودم هر چند یکی شان برایم خیلی سنگین و سخت بود .
هر چقدر هم که نوشتن باعث نمی شود این حسرت و دلتنگی تمام شود و فقط اشکم را جاری می کند ولی می نویسم . سه سال است که اول خردادها شادی ای نیست و جمعمان تکمیل نیست .
یادم رفت از تحلیل نابت نسبت به آدمها بنویسم که چقدر درست بودند و چقدر تیز .
ای کاش بودی و فرنیک تجربه با تو بودن را داشت می دانی حسرتی که اعماق وجود آدم را می سوزاند چیزی که هرگز اتفاق نمی افتد. ای کاش بودی