« لذت نامه! | صفحه اول نامه‌ها | نمی دانم! »


به یاد پرفیوم!

بو
و این لعنتی یک چیزی است که مرا یا دیوانه میکند یا عاشق
تئوری خیلی ساده ای برای دوست داشتن آدمها دارم در حدی که در نگاه اول عاشقشان بشوم و آن اینکه بوی خوب بدهند. دوستشان دارم وقتی که هیچ بوی بدی ندهند
متنفر میشوم وقتی که بوی بد بدهند!
اصلا این لعنتی هایی که این عطر و ادوکلن های خوب را میسازند از چه قانونی پیروی میکنند که بویی تولید شود که مشام نواز باشد؟


 

لينك‌ها به اين نامه

آدرس اين نامه:
http://www.moayeri.ir/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/655


نظرات

آذین :

کاملا درکت می کنم چون من هم همينطور هستم.قصه من و آدمها و بوها:) از کودکی به بو حساس بودم عاشق بوی عطر و فراری از بوهای بد. همه چیز رو هم باید بو کنم حتی غذا رو به جای چشیدن بو می کنم :) مرض خریدن عطر هم دارم اونقدر که مجبور می شم عطرای قبلیم رو گاهی پر گاهی نیمه بدم به خواهرم. هیچ گونه مقاومتی در برابر عطر ندارم:)

 

من ِ او :

جالبه بدونيد
اون لعنتي ها كه گفتيد يك زماني بوي خيلي بدي ميداده اند
شايد همين باعث شد به فكر بوي بدشان بيافتند تا با يك چيز خوشبو كه بعداً‌ درست كردند خودشون رو معطر كنند
همين بد بويي شان باعث خوشبويي عطرهاشون شده
اين هم اطلاعات شخصي بنده
موفق باشي

 

ارسال نظر





مرا به خاطر بسپار؟

(you may use HTML tags for style)

all right reserved for dreamdesign.ir  - © Copyright 2007