مامان میگه باید آش دندونی درست کنی. این باید را دوست دارم٬ اصلا تمام دستورات مادرم را دوست دارم چون بی خودی حرفی نمی زند. اصلا من دوست دارم یک دختر حرف شنو باشم برای مادرم و تنها و تنها برای مادرم است که لجاجتم خاموش است و غرق شادی ام از این حرف گوش کنی.
دستور آش را میگوید که گندم باشد و...
مواد لازم از سوپر ایرانی تهیه میشود.
پیمانه شان می کنم و می خیسانم.
یک کار مقدس میکنم به خیال خودم. گاهی هم خرافات می آید و قلقلکم می دهد و آن دانه لوبیا که سفید و تو خالی است از دست کرم را می اندازم بیرون که مبادا دندانش کرمکی شود!
حبوبات را جدا جدا در کاسه ها ریخته ام و خیس می خورند
فردا میشود ۲۴ ساعت که خیس میخورند و بعد که خیس خوردند می پزمشان که بخوریمشان
عجب بخور بخوری!
توی سایتها می گردم که ببینم چه کار دیگری میشود کرد برای این جشن رویش که میبینم اکثرا نوشته اند که این یک رسم شمالی است.
هر چند ما شمالی نیستیم ولی این رسم را دوست دارم. چه چیزی قشنگ تر از این که بشود برای این دندان که درآمدنش مکافات است و داشتنش لذت و از دست دادنش دوباره مکافات ٬‌جشن گرفت؟!
ایران که بودیم مادرم هر ماه گشت فرنیک کیک یا شیرینی میگرفت و یک جشن کوچولو که با چای همراه بود برگزار میشد.
رسم های شادی را دوست دارم میخواهد مال آفریقا باشد یا آمریکا یا افغانستان یا رشت!
خلاصه که فردا آیین آش دندونی پزون اجرا میشود و جای خیلی ها خالیه مخصوصا مامانم و فریماه و فریور!