|
« اوژن هستی؟ |
صفحه اول نامهها
| بهار »
دادی بر بادم...
یک حس میاد توی مغزت و آتیشت میزنه
مهم نیست مردی که کالسکه کودک را هدایت میکند چقدر شبیه فرهنگ است مهم حسی است که اشکت را در میاورد
و آنقدر دل تنگ میشوی که حد ندارد.
بعد آرزوهای دست نیافتنی شروع میشود و حسرت تمام لحظه هایی که میتوانست باشد و نیست روی قلبت فشار می آورد
هر چه بیشتر می گذرد این حسرتها و دلتنگی ها بیشتر میشود
لينكها به اين نامه
آدرس اين نامه:
http://www.moayeri.ir/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/594
ارسال نظر
|
نظرات
امیر :
سلام. سال نوی شما مبارک. امیدوارم سال جدید پر باشه از آرامش و سلامتی و شادی و خبرای خوب.
امیر - March 31, 2010 7:26 AM
پور پدر :
لابد ما رو گرفتن که کامنت نمیتونیم بدیم دیگه D:
پور پدر - March 31, 2010 2:11 PM
پونه :
هيچ آرزويي در اين دنيا دست نيافتني نيست مگر اينكه از اول بر اساس بي اساس بنا شده باشه!
فرنوش عزيزم بهترينها رو بخواه تا بهترين بهترينها نصيبت بشه...
دوستت دارم
ارادتمند
پونه
پونه - April 2, 2010 11:02 AM