|
« دوازدهم ديماه هشتادو هشت |
صفحه اول نامهها
| فرنيك »
شانزدهم ديماه هشتاد و هشت
خيلي مزه ميده براي يكي آواز بخوني و غرغر نكنه وهيچ ايرادي از صدات نگيره و شعر را هر جوري كه خودت دوست داري بخوني
( حتي طوري كه شاعر در گور بلرزد )
صدات را بندازي روي سرت و چشماتو ببندي. البته همه اينها مستلزم اينه كه ني ني كوچولو باشه و با يه بالش روي پات به اين سو و آن سو پرتاب بشه!
لينكها به اين نامه
آدرس اين نامه:
http://www.moayeri.ir/cgi-bin/mt334/mt-tb.cgi/561
ارسال نظر
|
نظرات
پونه :
ا!!!
من فكر مي كردم خودم فقط اينطور بودم. گاهي اوقات خواهرم ميگفت: پونه! تو اين شعر ها رو از كجات در مياري؟!!
شاد باش اي هميشه صبور من.
ارادتمند
پونه
پونه - January 7, 2010 8:39 AM
پور پدر :
شما یه دو سال صبر کن
صدای ایشون هم در میاد ایشا الله D:
پور پدر - January 7, 2010 11:09 AM
سما :
الهي.....
چه فدر خووو.. ب نوشتي.:) كيف كردم.
سما - January 12, 2010 12:47 PM