از وبلاگها وبلاگ پيدا ميكنم و ميخوانم. احساس ميكنم دارم تنها ميشوم و همين باعث ميشود دفتر نامه هاي ديگران كنار وبم بلند بالاتر شود.
وبلاگهايي كه نمي خوانم يا خوشم نمي آيند جزو اين دسته زير هستند وگرنه كه بقيه اضافه ميشوند!:
بعضي ها آنقدر چندش از احساسات عور مي نويسند كه دلت ميخواهد جاي بوسه را از لبت پاك كني و حتي بچه اي كه درونت وول ميخورد را انكار!
بعضي ها آنقدر فلسفي مي نويسند كه گاهي حس ميكني خودشان هم نمي دانند چه مي نويسند!
بعضي ها با نوشته هايشان به طور غير مستقيم زندگي تو را نشانه ميگيرند و هر چه دلشان بخواهد مي نويسند و كنايه ميزنند كه به نظرم بهتر است اين دسته بيايند و رك و رو راست بگويند: فلاني از زندگي شوهرت برو بيرون!انگار كه زندگي من حق آنها بوده كه من به زور از آنها گرفته ام! ولي تا آنجا كه يادم مي آيد اين شوشوي ما از زماني كه توي قنداق بوده عاشق ما بوده و پشت ما موس موس ميكرده! اي جان!
بعضي ها آنقدر عقده هاي فروخورده جنسي دارند كه با نوشته هايشان نيز به تو بد نگاه ميكنند.
بعضي ها آنقدر از ابسلوت و عرق و ورق و مخلفاتش مي گويند كه حالت بهم ميخورد از اين همه ممنوعه كه در زندگيشان بوده است و اينكه حالا چقدر شادند كه اينها را دارند!شايدهم ندارند و فقط تصوير سازي مي كنند كه ميخورند! احتمالا هم توي پارچ ميريزند و با ليوان ميخورند!
بعضي ها غرق كارشان هستند و آنقدر علمي مي نويسند كه فكر ميكني اينها حتي گذرشان به دستشويي هم نمي افتد؛ شايد كه رباط باشند!
بعضي ها هم كه يك مريضي اي دارند به نام زندگي دروغي. هر چند ممكن است كه داستانهاي قشنگي از زندگي بنويسند ولي هر چه ميگذرد بيشتر مي فهمي كه دوست دارند اينگونه زندگي كنند و در واقعيت زندگيشان اينگونه نيست. البته نمي شود خرده گرفت و من اينجا در مقام قاضي نيستم ولي به نظرم يك مريضي است براي آدمهايي با قدرت فوق العاده نگارش. به نظرم بروند سناريو بنويسند پولي هم به جيب ميزنند و مشهور هم مي شوند .