استراحت مطلقم و مثل بالش روي تخت قرار دارم!
ميدونم الان بچه ها از مدرسه ميان ولي بهش ميزنگم!
سال سوم دبيرستان با همون بچه بودنمون ردش كرديم بره خونه شوهر اونهم كجا؟ قزوين! براي عروسي اش هم رفتيم. شاد و سرخوش بود و البته شيطون.( الان براي او واژه شيطون واژه غريبيه شايد اصلا يادش نياد)
درسشو ادامه داد و كارداني گرفت.
23شهريور امسال سومين بچه اش به دنيا اومده.
بهش ميگم خوش به حالت يه مهد كودك براي خودت داري!
ميگه : درد سرهاشو نميگي؟
هنوز هم توي صداش عشق مادر بودن موج ميزنه! ميگه طبيعي بزا كه بتوني بعدي ها رو راحتتر به دنيا بياري!
شايد تا همين امسال خيلي براش ناراحت و نگران بودم ولي الان تمام حس و حالم ميگه كه من بايد براي خودم ناراحت باشم.
يه زندگي بي تكلف با سه تا بچه كه ظهر به ظهر دو تاشون از مدرسه ميان و منتظر ناهار گرم مادر هستند، يه بچه كه شير ميخوره و باعث سرگرمي اون دوتاي ديگه است و شوهري كه عصر خسته و كوفته مياد و بچه ها از سر و كولش بالا ميرن.
يه خونه گرم با كلي سر و صدا. يه چيزي مثل فيلمهاي دهه 60. زنهايي كه كارشون آشپزخونه و بچه داري و مهموني رفتنه و هميشه از خونشون بوي غذاي گرم مياد! زنهايي كه توي محاوره هاي دوستانشون هم به شوهرهاشون كلي احترام ميذارند و با خطاب پيشوند آقا اين احترامو پررنگ تر ميكنند. بزرگترين مشكلشون هم همسايه فضول و جاري حسود است. بزرگترين افتخارشون هم پختن غذا براي يك قشون از خانواده شوهره كه براشون قورمه سبزي و مرغ درست كرده اند. هر وقت هم كه ميرن بازار، ديگهاي بزرگ و كفگيرهاي دسته بلند بهشون چشمك ميزنند كه براي مهموني بعدي ديگشونو بزرگتر كنند.
عصرها هم كه شوهر مياد براش چاي دم ميكنند و ميوه ميارن و شوهر كه به پشتي لم داده و توي يه دستش روزنامه است خبر از روزي كه سپري شده ميده.
**** تا زايمانم اگر نچسبم به تخت حتما به تمام اون دوستاي قديمي كه خبري ازشون ندارم ميزنگم!
*** فعلا فريماه وبلاگمو آپ ميكنه. البته با گفته هاي من!