*يك وقتهايي يك آدمهايي كه نميتوني تشخيص بدي كه كي باهات هستن و كي بر عليهت،‌ يك حرف هايي ميزنن كه دلت نرم ميشه( خودمونيش ميشه خر شدن) و فكر ميكني كه روي ابرها هستي.
يكي از اين آدمها هم ديروز بهم زنگ زد و گفت كه فلاني1 خيلي دوست داره، بهماني2 ميگه بهتر از تو نميشه پيدا كرد، فلاني 3 ميگه اصلا با كسي قابل مقايسه نيستي، بهماني 4 ميگه مرامت ما را كشته و خيلي ها متفق القول از اين حرفها ميزنن و...
اولش سعي كردم هيچ هندونه اي را قبول نكنم ولي بعدش كه ديدم جمع خيلي بزرگ بوده، كم كم باورم شد كه بله خيلي آدم خوبي هستم! ولي وقتي تلفن را گذاشتم همه هندونه هايي كه زير بغلم بود را گذاشتم زمين و پيش خودم فكر كردم و ديدم نه من اين قدر ها كه ميگفت كه در باره ام گفته اند، خوب نيستم. كلاهمو قاضي كردم و ديدم اگر خوبي داشته ام به همون نسبت يا بيشتر بدي هم داشته ام و خيلي از رفتارهام با آدمهاي دور و برم خوب نبوده حتي با اونهايي كه بيشتر از جونم دوستشون دارم مثل خانواده ام و مخصوصا مامانم و مخصوصا حالا كه هنوز هم نميتونه به درستي راه بره.
البته بگم كه اگر به كسي حرف نامربوطي بزنم يا دروغ بگم يا كسي را از خودم برنجونم حتما يك جوري دوست دارم تلافي كنم تا از دلش در بياد، چون خوشبختانه چيزي به نام وجدان درد هنوز هم توي وجودم هست و حتي اگر هم خودمو به كوچه علي چپ بزنم، به صورت سر درد يا هر دردي كه فكر كني مياد سراغم و ميگه غلط كردي!
اينهمه قصه بافي كردم كه بگم هر چند كه نميدونم كه راست گفتي يا دروغ ولي ممنون از تلفنت كه: انرژ ي مثبتي كه دادي باعث شد به اعصابم بيشتر مسلط باشم و سعي كنم خوبي كنم تا هندونه ها بيشتر بهم بچسبن!
*راستي اون شب هيچ كسي به توپ و تانك بسته نشد! به نظرم هيچي بدتر از اين نيست كه آدم حوصله خودشو هم نداشته باشه!
* هر چي ميخوام سفر نامه كيش را بنويسم نميشه، انگار بختك افتاده روش!
* به نظرت چرا يك آدمي كه دوستت داره يك كاري كه تو ازش نفرت داري و هزار بار هم ميگي اگر اون كار را انجام بدي ديگه دوست ندارم،باز هم اون كار را انجام ميده؟