همه مان خاکستری شده بودیم، بدون آنکه اطرافیانم را بشناسم در کنارشان بودم.
خوشحال بودم و فریاد میزدم اگر مرگ اینقدر راحت است زودتر میمردم.
نوری آبی فضا را پر کرده بود.
بی هدف حرکت می کردیم و فقط خوشحال بودیم که مرگ اینقدر راحت و بی سر و صداست.
همه از نور گذشتیم ولی یک پسر همینطور پا در هوا بود و گاهی صورتش مثل ما خاکستری میشد و گاهی بژ. دلمان می سوخت که او در کماست و نمیداند که ما چقدر آسوده ایم.