يادم مياد چند سال پيش كه خوره آپارتمان سازي وبه قول معروف بساز بفروشي تويه محلمون افتاده بود چقدر آپارتمان هاي بيقواره، محله قشنگمونو زشت كرد.
خونه ها مثل قوطي كبريت بودند.
يكي، دوتا، سه تا، ... همينطور عين قارچ خونه هاي ويلايي و باغها تبديل به آپارتمانهاي زشت و بيقواره اي مي شد كه انگار با خط كش كشيده شده بودند و وقتي چند تاشون اطراف خونمونو گرفت احساس خفگي كردم و براي همينم بود كه وقتي رفتم سركار اصلا نمي تونستم توي اون آپارتمان كه هر طبقش 20 واحد بود و سقف نسبتا كوتاهي هم داشت غذا بخورم و يكدفعه خيلي لاغر شدم.
هميشه با خودم فكر كردم اون آدمهايي كه تويه اين خونه هاي بي روح زندگي مي كند چه جور آدمهايي اند كه حاضر ميشن تويه اين خونه ها گذران عمر كنند. حالا مي فهمم كه شرايط و موقعيت تعيين كننده اين مساله است و حالا خودمم تويه يكي از اين خونه ها هستم و تازه فكر مي كنم امنيتي كه در اينجا دارم دريه خونه ويلايي ندارم و حتي كارهاي خونه هم نسبتا راحت و كمتر شده.
در واقع آپارتمان يعني يك خونه خلاص شده، بدون ضايعات!
برخلاف گذشته،‌ جديدا بيشتر به ظواهر و معماري و زيبايي توجه مي شه، هر سال خونه ها لوكس تر ميشن و مثل مد لباس، هر روز مصالح و نماي تازه اي مد ميشه كه هم خوبه هم بد. شايد تا سال 70 وقتي به يك كوچه نگاه مي كرديم اينقدر تغيير فاحش خونه را متوجه نمي شديم چون تقريبا هر دهه يك سبك معماري داشت و با رفتن به خونه اي مي فهميديم كه مال چه ساليه ولی الان تقریبا تغيير، فصلي عوض میشه،‌ به شخصه تنوع رو دوست دارم ولي يك فاجعه در راهه.
يك آپارتمان با نماي بساز بفروشي سال 75 با يك آپارتمان شيك بساز بفروشي سال 84 كنار هم قرار بگيرند و خواهيد دید كه از نماي اولي نكبت مي باره و از دومي زيبايي.
اينطور سرعت تغيير مد خونه نشون ميده كه اين زيبايي هم دوام نخواهد داشت . ولي قسمت اصلي اين مساله مربوط ميشه به چند سال ديگه كه خونه هاي لونه زنبوري كه اصولا هم با مصالح خوب بنا نشده اند پير مي شن و كم كم بايد اشهدشونو خوند، انوقت فاجعه شروع ميشه؛ آپارتمانهاي زشتي كه مردم بناچار مثل موش تويه كثيفي زندگي مي كنه فراوون ميشه و دقيقا ميشه مثل اين آپارتمانهايي كه تويه قسمت سياه پوست نشين آمريكا وجود داره و كثافت و فقر از در و ديوارشون مي باره.
راستي هيچ كس به فكر آينده اين شهر نيست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟